Tag

Londyn

Browsing

Po ponad 150 latach badacze mogą być bliscy rozwiązania zagadki szkieletu znalezionego w rzymskim sarkofagu w Opactwie Westminsterskim w Londynie. Nowe datowanie wskazuje, że pochowano w nim nie Rzymianina, lecz średniowiecznego opata, a kandydatów jest dwóch.

Rzymski sarkofag z wczesnośredniowiecznym krzyżem

Wapienny sarkofag został formalnie odkryty w 1869 roku. Inskrypcja wymienia Valeriusa Amandinusa, zamożnego Brytyjczyka mieszkającego w Londynie między 300 a 400 rokiem n.e. Problem w tym, że na wieku sarkofagu wyrzeźbiono duży łaciński krzyż, który datuje się mniej więcej na X lub XI wiek. Oznacza to, że pochowana osoba żyła setki lat po wykonaniu samej trumny.

Wcześniej trumnę przypadkowo natrafiono już w 1820 roku. Robotnicy rozbili wtedy pokrywę na sześć części, które naprawiono mniej więcej w czasie oficjalnego odkrycia w 1869 roku.

Dwaj opaci w kręgu podejrzeń

Wnioski opublikował w „Journal of the British Archaeological Association” prof. Warwick Rodwell, archeolog-konsultant opactwa. Jego zdaniem najlepszym kandydatem jest Aelfwig, opat zmarły około 1020 roku, który wcześniej był mnichem w Westminsterze, benedyktyńskim klasztorze. Drugi możliwy to Wulnoth, jego następca, zmarły w 1049 roku. Obaj prawdopodobnie zostali pochowani w opactwie.

Rodwell zaznacza: „Mamy dwóch wiarygodnych kandydatów na lokatora sarkofagu”. Dodaje, że obecność Aelfwiga jako mnicha w Westminsterze może przemawiać na jego korzyść. Według badacza okazały sarkofag był wyróżnieniem, które pasuje do rangi opata. Zamiast zamawiać nową kamienną trumnę, ówcześni duchowni użyli starego rzymskiego sarkofagu, w którym umieszczono drewnianą trumnę, a pokrywę przerobiono, dodając krzyż.

Co ujawniły nowe badania

W 2016 roku, gdy sarkofag przewieziono do pracowni konserwatorskiej, okazało się, że szkielet, uważany wcześniej za zaginiony, wciąż w nim leży i jest prawie kompletny. Badania prowadziły Pre-Construct Archaeology (PCA), a wykopaliska zakończono w 2025 roku w związku z budową nowego obiektu, King Charles III Sacristy.

  • Wiek i wzrost: specjalista od kości James Young Langthorne ustalił, że zmarły był mężczyzną w wieku 35–49 lat, o wzroście około 175 cm (5 stóp 9 cali). Dziewiętnastowieczna ocena mówiła o „krzepkim młodzieńcu” do 30 lat.
  • Datowanie radiowęglowe: próbka kości z laboratorium Scottish Universities Environmental Research Centre dała przedział 987–1052 n.e., czyli późny okres saksoński.
  • Ślad trumny: wewnątrz sarkofagu zachował się prostokątny zarys po wapnie, który według Rodwella wyznacza miejsce dawnej drewnianej trumny.

Przedział dat pasuje do śmierci zarówno Aelfwiga, jak i Wulnotha. Tożsamości nie udało się jednak ustalić ponad wszelką wątpliwość.

Co to oznacza dla czytelnika

To przykład, jak ponowne zbadanie dawnych znalezisk nowoczesnymi metodami, takimi jak datowanie radiowęglowe czy analiza kości, potrafi zmienić dawne ustalenia. Odkrycie nie ma bezpośredniego wpływu na Polskę ani Unię Europejską, ale pokazuje zjawisko znane też z europejskiej archeologii: ponowne wykorzystywanie starszych przedmiotów i budowli w późniejszych epokach.

Dla zainteresowanych historią podróżą do Londynu: według opisu sarkofag można dziś oglądać w Queen’s Diamond Jubilee Galleries w Opactwie Westminsterskim.

Źródło: ScienceDaily – „Who was buried in Westminster Abbey’s Roman coffin? A 150-year mystery may be solved”

pier-agence.com roszczenia-ubezpieczeniowe.pl merikotka.com